خلاصه داستان : در تار و پودِ سرنوشت، دختری اسیر گره‌ای کور شد؛ گرهی که بی‌صدا، بی‌رحم، او را به سمت گودالی کشاند که شب‌ها دهان باز می‌کرد و آرام‌آرام می‌ بلعیدش. گودال، نه از جنس خاک، بلکه از جنس وسوسه بود؛ وسوسه‌ای که هر شب، با دودی در مه، آرامش را می‌دزدید و ذهنش را در تاریکی غرق می‌کرد.شب‌ها را دود می‌کرد تا شاید راهی برای فرار بیابد، اما تاریکی، فرصت را غنیمت شمرد. گره‌ای تازه بافت؛ گره‌ای از دو نخ متضاد: یکی باروت، دیگری جرقه. آن دو نخ، بی‌خبر از سرنوشت مشترکشان، در مسیر دختر قرار گرفتند. جرقه، بازیگوش و بی‌ پروا، به باروت نزدیک شد؛ و باروت، خاموش اما آماده، منتظر لمس کوچکی بود.دختر، در میانه‌ی این گره‌ها، بی‌آنکه بداند، به نقطه‌ی انفجار نزدیک می‌شد. سرنوشت، با لبخندی پنهان، نظاره‌گر بود؛ گویی همه چیز را از پیش چیده بود تا در لحظه‌ای خاص، همه چیز شعله‌ور شود…