رمان ویار

دانلود رمان ویار اثری از دریا دلنواز

گوشه ای از رمان ویار:

باید میرفتم سراغ اتاق خودش…جورابای من یا لنگه به لنگن یا بو میدن…همون یه دونه خوب بود که تازه شسته بودمش و یه دیروز پوشیده بودم…به مامان بگم …غرش درمیاد چرا جورابای کثیفو میندازم تو کشو

در اتاق و نیمه باز کردم…راهروی خونه رو نگاه کردم…کسی نبود…یواشکی و طوری که از پایین کسی …نبینتم به سمت اتاق دو برادر عزیز تر از جانم رفتم

…گوشمو چـ ـسبوندم به در…سر و صدایی نمی اومد

آروم دستگیره رو پایین دادم …سامان هنوز خواب بود…لحافو تا خرخره رو سرش کشیده بود و از این ….بابت خیال منم راحت کرده بود

آسه آسه به سمت کشو لباسش رفتم…بی سر و صدا بیرون کشیدمش و با اولین جفت جورابی که دیدم نیشم تا بناگوشم باز شد…همونجا جفتشو پام کردم…با اینکه به پام بزرِگ بود و یه جورایی داشت در می اومد اما …خب چاره ی دیگه ای هم نداشتم

ساغر پس کجایی؟_

در اتاقو به هول باز کردم و خودم رو انداختم

بیرون…اگه سامان موقع غلت زدن چشماشو باز …میکردم و میدید که جورابش پامه حتما تلافی میکرد

برگشتم تو اتاق و مقنعه امو سر کردم…رژ لب و خط چشمم و انداختم تو کیفم …از پله ها که پایین می اومدم سهراب پایین پله ها ایستاد و با انگشت و سر و چشم و …هرچی که داشت به ساعت توی دستش اشاره کرد

ساعت چنده؟_

…تو تو میدونی؟ 

رمان ویار